LULJA MBOLLI LULEN
Atë njëzetetetë qershor si sot
e kujtoj, e parafytyroj, e mallkoj …
askush nuk del të më thot
përse vallë, duhet prap të jetoj?!
Hajt thash, mora qiftelinë e i rashë.
I rashë e me te desha të këndoj.
Jo, jo thash, shumë herë thash
sot, dua vetëm të vajtoj.
I rava i tretur sa i rava
derisa gishtat më nuk punonin.
Në vajë të tëren me lot e lava
mu duk se edhe telat po vajtonin.
Me zë thërras Diellzen time
që shpirtin si atëherë të më qetësojë,
askush nuk i bëzën thirrjës sime
e unë prap njëzetetetë qershorin tragjik kujtoj.
Kafja atbotë që më solli
si sot më rri në kujtesë
e trëndafili që ajo vetë e mbolli
përjetësisht ngushllim do të më mbes.
Do të shkëpus nga një lule
e le të kënaqem me eren e saj,
me te do të shetis pranë shkollës
dhe do të mbytem e tretëm në vajë.
Sepse heret, shumë heret më iku
ende pa mbushur njëmbëdhjetë vjetë,
këtë nuk do të ia doja asnjë armiku,
këtë fat të zi, askush të mos e ketë.
1 koment
1 VLORA
// 19 Kor 2008 më 12:24 pm
I nderuari xhaxhi Adem,
U gëzova kur mora vesh se e keni hapur një faqe tuajën. E dija se në këtë hapësirë do të gjeja ujëvara që rrjedhin pa ndalë me plot vargje shumë artistike me burimin e vetëm në shpirt, e kur ato kanë burimin e tillë, a ka nuanca më të bukura ngjyre se se ato, sigurisht se nuk ka. Shumë bukur dhe me një mjeshtri të rrallë i keni gdhendur, artikuluar ato ndjesit tuaja shpirtërore, duke i rradhitur në vargje në mënyrë estetike sa me plot vargje më keni prekur, dhe kam bashkëndjerë edhe unë me Juve.
Ju dëshiroj shumë shëndet,gëzime dhe shumë energji kreative.
Me shumë respekt
Vlora Banushaj nga Klina
Shkruaj një koment